DLL bestaat 80 jaar

HOND HAPT NAAR MAN en MAN BIJT HOND

Om kwart over vijf gaat mijn wekker af. Het is zaterdag 10 december 2011. Freek en ik gaan vandaag een etappe lopen op het Overijssels Havezatenpad van Ommen naar de Archemer stuw en weer terug. Een afstand van iets meer dan 20 kilometer. Het is voor ons in ieder geval de laatste mogelijkheid om dit jaar nog gebruik te maken van ons ‘vrij-reizen’ kaartje.

In tegenstelling tot de afgelopen dagen, waarop storm en regen het weer bepaalden, is ons voor vandaag een droge en zonnige dag in het vooruitzicht gesteld. Om tien voor zeven stap ik op de trein waarin Freek al op mij zit te wachten. De reis verloopt niet geheel vlekkeloos. Tot en met de overstap in Duivendrecht gaat het nog goed maar de intercity naar Zwolle, die in principe alleen in Hilversum en Amersfoort stopt, krijgt kuren in Baarn. Om onduidelijke redenen stopt ie in Baarn. Vergeefs wachten wij op enige informatie via de intercom maar het blijft angstig stil. Als de trein zich even later weer in beweging zet vernemen wij van de conductrice dat de intercom defect is. Over het oponthoud in Baarn wordt verder niet gerept. In Zwolle hebben we immers twaalf minuten de tijd om over te stappen op de sneltrein naar Ommen.

In Amersfoort echter blijft onze trein langer staan dan normaal. Wij zien ‘onze’ conductrice druk bellend voorbij lopen. Deze vertraging loopt op tot een kwartier. Nou wordt die overstap in Zwolle wel kantje boord. Als de trein eenmaal weer rijdt en de conductrice met een verontschuldigende blik voorbij komt, vraag ik of we nu de aansluiting in Zwolle nog wel zullen halen. En zo niet, of zij dan zo vriendelijk wil zijn om even te bellen of onze trein naar Ommen op ons kan wachten. Zij gaat het proberen maar kan niets beloven. De oorzaak van de vertraging blijkt een niet opgekomen machinist te zijn. Het oproepen van een reserve machinist binnen een kwartier is voorwaar nog een kunststukje. In Zwolle aangekomen blijkt onze trein er nog te staan. Een sprint van spoor 3 via een paar trappen naar spoor 16 volgt en buiten adem nemen wij plaats. Eenmaal onderweg meldt de perfect werkende intercom dat de trein met een kleine vertraging is vertrokken omdat gewacht moest worden op enkele reizigers uit de trein van Amersfoort. Wij kijken elkaar aan. Wij dus.

Lees meer: HOND HAPT NAAR MAN en MAN BIJT HOND

NOORD-HOLLANDPAD, graskades en polderwegen

De vijfde etappe vindt plaats op 13 november. Dick is verhinderd en samen met Freek reizen we per trein naar Schagen. Daar moeten we bijna een half uur wachten eer buurtbus 417 ons naar Kolhorn brengt. Het is niet anders. De chauffeur is een praatgrage vrijwilliger. Hij heeft er al twee ritten op zitten maar wij zijn zijn eerste passagiers. Hij komt uit Nieuwe Niedorp en hij hoort ons uit waar wij vandaan komen. Als ik vertel dat ik in Wormer woon, zit hij helemaal op zijn praatstoel. Zijn vrouw komt namelijk uit Wormer. Van de Zandweg, en dat huwelijk houdt al jaren stand. Door al dat geklets duurt de rit naar Kolhorn niet lang. Hij zet ons voor de Turfschuur aan de dijk af. Ik hoop dat het museum open is en dat wij daar een stempel in ons boekje kunnen krijgen. Helaas is de deur gesloten. We besluiten maar weer naar Restaurant ’t Anker te gaan. Een kop koffie voor het wandelen gaat er altijd wel in.

Lees meer: NOORD-HOLLANDPAD, graskades en polderwegen (5e etappe)

NOORD-HOLLANDPAD, oneindig lange dijken

Het uitkijken naar de derde etappe laat niet lang op zich wachten. Op 4 september wandelen van Den Helder naar Anna Paulowna. Het is niet helemaal volgens de regels want de laatste vier kilometers wijken we af van de route om bij het NS station van Anna Paulowna te kunnen eindigen. Kort na de start, eigenlijk midden in Den Helder, beklimmen we een oud bunkercomplex. Onduidelijk is of dit een onderdeel is van de Westwal die de Duitse bezetters tijdens de Tweede Wereldoorlog langs de hele westkust van Europa hebben aangelegd of dat dit een overblijfsel is van de reeks forten die Napoleon 200 jaar geleden liet aanleggen. Ik neig naar het laatste omdat in de routebeschrijving wordt gesproken van de Napoleonsroute.

Lees meer: NOORD-HOLLANDPAD, oneindig lange dijken (3e en 4e etappe)

NOORD-HOLLANDPAD, een onvoorspelbaar avontuur !

Het is vrijdag 23 juli 2010. Zojuist hebben Freek en ik het Pelgrimspad van ’s-Hertogenbosch naar Maastricht in dertien etappes volbracht. De laatste kilometers in Maastricht met regen en onweer. Onder een grote parasol kijken we op het terras van één van de tientallen horeca gelegenheden uit over een nat Vrijthof met op de achtergrond de imposante Basiliek van Sint Servaas. Daar halen we even later ook het laatste Pelgrimsstempel en krijgen er zelfs nog gratis een fraaie sticker met de afbeelding van de heilige zelf bij. Voorlopig hebben we even genoeg van het klimwerk van Zuid Limburg. Het was prachtig maar erg vermoeiend.

Lees meer: NOORD-HOLLANDPAD, een onvoorspelbaar avontuur ! (1e en 2e etappe)

BRANDNETELS EN BRAAMSTRUIKEN UITNODIGEND OP HET PAD

Het is weer eens tijd voor een spoorwegwandeling.  We hebben deze keer ons oog laten vallen op de Fort Vuren Route tussen Gorinchem en Leerdam. Deze wandeling met een lengte van 21 kilometer volgt drie stukjes LAW. Eerst 1 km het Pelgrimspad (Amsterdam - ‘s Hertogenbosch), vervolgens 17 km het Waterliniepad (Weesp – Werkendam) en tenslotte nog 3 km het Lingepad (Leerdam – Nijmegen). Op woensdag 23 augustus 2006 trekken Freek en ik de stoute schoenen aan en nemen rond kwart voor zeven de trein naar Amsterdam. Daar stappen we over op de intercity naar Dordrecht om vervolgens weer de stoptrein te nemen die ons uiteindelijk naar Gorinchem moet brengen. Het laatste traject duurt lang genoeg om nog even in de coupé een kopje koffie uit de thermoskan van Freek te drinken.

Lees meer: BRANDNETELS EN BRAAMSTRUIKEN UITNODIGEND OP HET PAD

DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

Wij lopen vandaag, 24 juni 2006, weer eens een deel van het Scholtenpad en wel het gebied ten oosten van Winterswijk. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Daar kan ik mij nog van herinneren dat de horecagelegenheden in dit gebied niet al te rijk bezaaid zijn. Ook op de topografische kaart en in de parkoersbeschrijving vind ik daar niets van terug. We dekken ons in door extra thermoskannen met heet water mee te nemen. Dan hebben we in ieder geval onderweg soep en koffie op onze eigen rusten. Het moet al gek lopen als we onderweg geen bankje langs de weg tegen komen.

Voordat ik mij naar het station begeef, kijk ik nog even op de buitenthermometer. Die geeft veertien graden Celsius aan. Ik twijfel of ik mijn lange broek aan houd of dat ik in het kort ga. Ik besluit uiteindelijk het laatste en hoe verder de dag vordert hoe blijer ik ben met deze beslissing. De reis verloopt voorspoedig. Na drie uur bereiken we het eindpunt van de treinreis.

Lees meer: DEZE MENSEN ZIJN GEWOON HARTSTIKKE GASTVRIJ

MARSKRAMEN VAN LETTELE NAAR DEVENTER

Het loopt al aardig naar het einde van de maand en voordat deze voorbij is, willen Freek en ik nog wel graag de vrije treinreis van de NS ‘opmaken’. Op de nog resterende zaterdagen zijn we helaas met andere zaken dan wandelen bezig zodat we op een doordeweekse dag aan de bak moeten. We besluiten op woensdag 22 februari 2006 een gedeelte van het Marskramerpad te gaan lopen. We houden het qua afstand met 12 kilometer aan de bescheiden kant. Het plan is om met de trein naar Deventer te reizen en vandaar met de bus naar Lettele, een plaatsje dat al geruime tijd tot de gemeente Deventer behoort. Hier pakken we dan de wandelroute op en lopen terug naar Deventer.

Het is even over half tien als we de reis beginnen. De trein is op tijd. Een goed begin is het halve werk. In Sloterdijk zijn we getuige van een klein drama. Langs de nog stilstaande trein rent een moeder met kind op de arm voorbij en in de haast om de trein te halen, merkt zij niet dat zij een knuffelbeest van het kind verliest. Op het perron is niemand in de onmiddellijke nabijheid die de jonge vrouw op het verlies attent kan maken en wij zitten hulpeloos achter glas toe te kijken. Even later zet de trein zich in beweging en blijft de knuffel eenzaam achter op het perron. Intussen schieten mij allerlei momenten te binnen hoe ontroostbaar mijn kleinkinderen zijn en waren als er maar één van hun vele knuffeltjes niet te vinden was. Ik zie het drama in de trein al helemaal voor mij.

Lees meer: MARSKRAMEN VAN LETTELE NAAR DEVENTER

BESMET MET HET WANDELVIRUS

Ons vrij vervoertje van de NS brengt ons vandaag, zaterdag 17 september 2005, met een naar mijn gevoel flinke omweg via Utrecht, Arnhem en Zutphen, naar Oldenzaal. Freek en ik beginnen aan het 315 kilometer lange Marskramerpad, dat loopt van Oldenzaal naar Den Haag.

We maken het vandaag niet te gek. We lopen naar Borne waar we met een aftakroute van twee kilometer naar het station rond de 20 km hopen uit te komen.

Als we klokslag tien uur de trein uitstappen, is het een stille boel rondom het station. Oldenzaal is een oude vestingstad en heeft al sinds 1249 stadsrechten. De stad is ook een knooppunt van wandelroutes. In westelijke richting het Twentepad (geel/rood) en het Marskramerpad (wit/rood); in oostelijke richting de Töddenweg (witte T), het Fabriceurspad (geel/rood) en het Noaberpad (wit/rood). Het blijkt dat we voor een kop koffie het centrum in moeten. Oldenzaal lijkt om kwart over tien op zaterdagmorgen nog te slapen. Het is stil op straat en we vrezen het ergste. Gelukkig is de Croissanterie "Kiek-In" geopend en we laten de koffie goed smaken.

Voordat we aan de eigenlijke route beginnen hebben we er dan al 1,2 km op zitten en als we het grondgebied van Oldenzaal achter ons laten, zijn we 3,5 km verder. We lopen het landgoed ’t Holthuis binnen. De eerste de beste aanwijzing in het boekje zet ons direct op het verkeerde spoor. We zouden het eerste pad rechtsaf moeten gaan maar het gemis aan markering doet ons twijfelen. Vierhonderd meter verder krijgen we de bevestiging van ons vermoeden. We zitten verkeerd. Hoewel dat eerste pad heel mooi was, is de officiële route zo mogelijk nog mooier. Goed dat we de lange broek aangehouden hebben want hoge brandnetels versperren ons de weg over het smalle pad.

Lees meer: BESMET MET HET WANDELVIRUS

EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

"De Halve Roe", roept de buschauffeur en even later stappen Freek en ik uit in een voor ons totaal vreemde nieuwbouwwijk van Nieuwkoop. De temperatuur is iets boven het vriespunt en op de sloten ligt een dun vliesje ijs. Wij vervolgen vandaag het "Groene Hartpad" van Nieuwkoop naar Woerden. Het traject van Alphen aan de Rijn naar Nieuwkoop hadden wij een maand geleden afgelegd. Het aardige van die dag was, dat wij de heenweg totaal anders hebben ervaren dan de terugweg. Op weg naar Nieuwkoop was het een klein wereldje waardoor we van de wereldberoemde nog werkende molenviergang bij Aarlanderveen slechts twee molens in de mist konden ontwaren. En dat was jammer want de ruimte en wijde blik waarop we gehoopt hadden, was ver te zoeken. Freek liet zich dan ook sombertjes ontvallen: "ik denk niet dat we vandaag de zon nog te zien krijgen".

Nauwelijks een kwartier later brak de bewolking, de zon begon te schijnen en even later konden wij ons niet voorstellen dat we zo weinig van de omgeving hadden kunnen zien. Op de terugweg ontdekten wij in de verte het ‘witte potlood’ ofwel de watertoren langs de Meije. Nu ook zagen wij aan de andere kant van de weg aan de horizon de hoog boven alles uittorende Gouwebrug bij Alphen aan de Rijn en rechts daarvan de televisietoren, ook al zo’n markant punt in de omgeving.

Lees meer: EEN DORSTIG HART VERMOEID VAN HET GAAN

ER-OP-UIT!

Het handige ideeënboek voor een dagje uit van de NS, met maar liefst 46 routes voor stoere stappers en andere voetgangers. Als gelukkige bezitter van een NS-voordeelurenkaart ben ik vanzelfsprekend op de hoogte van het bestaan van de zogenaamde spoorwegwandelingen. Maar tot voor kort waren de daarop vermelde afstanden voor mij niet zo interessant. "Je gaat toch zeker geen uren reizen om vervolgens voor nog geen twintig kilometer je wandelschoenen aan te trekken", redeneerde ik altijd. Natuurlijk is dit een totaal verkeerde benadering van het fenomeen 'spoorwegwandeling'. Totdat je zelf in de lappenmand verzeilt en je na maanden geduldig revalideren tot de conclusie komt, dat de spoorwegwandelingen wel degelijk in een behoefte voorzien. Bovendien maken de parkoersbouwers in de meeste gevallen handig gebruik van de bestaande LAW-routes. De aan- en aflooproutes worden met speciale wit/rode NS-stickers aangegeven en voor de rest kom je, via de gebruikelijke wit/rode, of als het een streekpad betreft geel/rode markeringen, op de mooiste plekjes van Nederland. Ik heb mij in 2003 dan ook aan een viertal spoorwegwandelingen gewaagd en dan met name drie van de vier in 2003 nieuw ontwikkelde routes.

Lees meer: ER-OP-UIT!

HET MOEST DE DAG VAN DE SLEUTELS ZIJN

Wáár heb ik dat meer gelezen. Je hoort zoveel van die sleutelverhalen. O ja, ik weet het weer. Op de dag van de eerste Lustrumtocht van WS 78 op 9 juli 1983 in Apeldoorn meldt  medeoprichter Fred Westerheijden zich rond de klok van zeven uur bij de poort van de Acaciahal. De beheerder, die er om deze tijd zou zijn, is er nog niet. Gelukkig heeft Kees Cobussen een extra sleutel meegekregen dus het etablissement kan worden geopend. Dan dient zich echter het volgende probleem aan. Fred kan de sleutel van de kofferbak niet vinden. Uitpakken van wisselgeld, wandelboekplaatjes en nog veel meer is niet mogelijk. Verslagenheid alom! Een buurman wordt gebeld. Hij zal de reservesleutel brengen.
Iedereen herinnert zich wel minimaal één zo’n moment in zijn of haar leven. Gehannes met sleutels! Zo ook bij mij, als ik mij op vrijdag 18 oktober 2002 om half zeven in de ochtend naar Rhenen begeef. Ik heb m’n fiets achterop de auto mee. Ik ga Henk Veenendaal en Gerard Achterberg assisteren met het bepijlen van de tweede WS 78 wandeltocht van het 25e seizoen vanuit Rhenen. We hebben afgesproken om met twee ploegen van twee (Albert Smit is ook van de partij) de klus te klaren. Het is de bedoeling om bij de soeppost te beginnen. Henk en ik doen het gedeelte tussen de soep- en de koffiepost. Deze post bevindt zich  toevallig op dezelfde locatie aan de Cuneraweg in Rhenen. Zo komen we dus vanzelf weer bij de auto terug. Gerard en Albert doen de andere helft. Maar dat is wél het gedeelte waar de Boswachterij scherp let op het juist bevestigen van de papieren pijlen. Maar dat kunnen we wel aan Gerard toevertrouwen want die kent zijn ‘pappenheimers van het bos’. Hij kan zogezegd lezen en schrijven met die gasten.

Lees meer: HET MOEST DE DAG VAN DE SLEUTELS ZIJN

Pagina 1 van 3

Fotoalbum 2017

Klik hier voor het fotoalbum van 2017

Facebook

Klik op het logo voor onze Facebook pagina

Onze sponsor

Bezoek de website van onze sponsor:

Klik hier voor website "Liv Ourdoor" (onze sponsor)

Ga naar boven